Vandaag een recensie van een boek dat ik uitkoos vanwege de paradijselijke foto op de kaft : oh, wat zou ik graag een duik in dat heldere water willen nemen.
Elif is eenendertig jaar en net verlaten door haar grote liefde Daan. Om de verwerking draaglijker te maken vertrekt ze naar Thailand. Niemand weet waar ze is en niemand weet wat ze doet.
Ze is down, emotioneel, labiel, en komt rokend de dag door. Tot ze op een bergtop wordt aangesproken door een jonge Amerikaan. Hij intrigeert haar, geeft haar complimenten en laat haar het land zien.
Maar dat niet alleen. Als half-Portugese, talig ingestelde, slimme vrouw is zij perfect voor een klus die James van haar verlangt. Elif moet onder strikte geheimhouding doen wat James haar zegt. Met enige argwaan doet ze wat haar opgedragen wordt.
Met verbijsterende en mysterieuze gevolgen van dien.
Naast de voorkant sprak hetgeen er op de achterkant van het boek geschreven stond, me ook enorm aan : “Drijfhout is een verpletterende en verslavende roman die door de vaart van een thriller, de tragikomische toon en de thema’s van een psychologische roman volstrekt origineel is“.
Het boek bestaat uit twee delen : DAARBUITEN en HIERBINNEN. In het eerste deel van het boek maakt Elif, na een pijnlijke relatiebreuk, een reis naar Thailand waar ze James ontmoet. James, die wel een geheim agent lijkt, heeft Elif nodig voor een klus. Het enige dat Elif weet is dat ze op zoek moet naar een oudere man met de naam Singh. Al gauw blijkt dat James op de meest onverwachte plekken boodschappen achterlaat, dus Elif wordt goed in de gaten gehouden tijdens haar missie.
In het tweede deel laten Elifs moeder en haar ex-vriend haar opnemen in een psychiatrische instelling. Hier geven nieuwe inzichten haar een andere kijk op het verleden. Wat is er echt gebeurd in India ?
Mijn mening over dit boek
Drijfhout is in een vlotte stijl geschreven en dat zorgde ervoor dat ik door bleef lezen en toch wel benieuwd was of Elifs avontuur in India nou ontsproten was uit haar psychose, of niet. Origineel kon ik dit gegeven echter niet vinden; ik heb meer dan eens boeken met zulke plots gelezen, dus ik was daar eigenlijk behoorlijk in teleurgesteld. Ik heb me serieus op een gegeven moment afgevraagd of ik dit boek niet al eerder gelezen had, zo bekend kwamen sommige wendingen me voor. Ik vind dit boek dan ook geen aanrader.
- Auteur : Ianthe Sahadat
- 319 pagina’s
- Prometheus, juni 2016
- ISBN : 9789044630305
Heerlijk, die lekkere zoete chocolademelk inclusief zo’n grote dot slagroom waarvan, als je een slok neemt, een deel op je neus gaat zitten. Het liefst heb ik de warme chocolademelk aangevuld met een flinke scheut rum. Hips !
Het ziet er niet uit, zo’n schoenzool uit de frituur, maar lékker dat ik ‘m vind. Hij moet uiteraard vergezeld gaan van hele dunne frietjes waarover een lading zout zit. Het spreekt voor zich dat ik de sla laat staan : veels te gezond 😉
Deze pannekoekstukjes eet ik graag inclusief poedersuiker en ook de appelmoes mag niet ontbreken.
Tijdens de eerste skilessen van Dochter kocht de skileraar haar regelmatig om met deze snoepjes. Sindsdien zitten ze ook in mijn ski-jas. Inmiddels niet meer als “lokaas” voor haar, maar wel om lekker van te snoepen.
Ik ben dol op deze gegrilde worst met kerriepoeder en -saus. Ik eet ‘m graag met frietjes maar ook met een broodje (die ik dan lekker in de saus “doop”) vind ik ‘m heerlijk.
In beginsel was ik niet zo gefascineerd door Willem Holleeder; natuurlijk ken ik het verhaal van de Heineken-ontvoering (goede film ook trouwens), heb ik Willem gezien in College Tour, en ken ik de beelden van hem als “knuffel-crimineel”, maar verder kon hij me niet echt boeien. Maar omdat “iedereen” het boek aan het lezen was, ben ook ik overstag gegaan en heb het aangeschaft. En ik kan je zeggen, daar heb ik absoluut geen spijt van gehad. Het verhaal hield me vanaf de eerste bladzijde in z’n greep, en bijkomend voordeel is dat de schrijfstijl erg toegankelijk is, de 571 bladzijden lezen erg makkelijk weg. Judas is een indringend meeslepend verhaal dat een nader kijkje geeft in het leven van de meedogenloze crimineel Willem Holleeder. En ondanks het feit dat de opgetekende familiekroniek een en al ellende, tragiek en verdriet bevat, is het toch luchtig omschreven. Ongelofelijk knap. Ik vind Judas echt de hype waard, absoluut een aanrader dus om te lezen !
Mijn zoveelste fles Garnier SkinActive micellair reinigingswater is opgegaan, en direct vervangen door een nieuw exemplaar. Ik blijf dit zo’n fijn product vinden !
Ik gebruikte de laatste druppels van mijn sample CELLULAR SERUM PLATINUM RARE van La Prairie. Een heerlijk serum dat ik heel graag in full size zou willen hebben.
Ik ben een groot fan van droogshampoo; het frist mijn haar niet alleen op, maar het geeft het ook meer volume. Voor dat laatste zou ik het vaker moeten/kunnen gebruiken, maar dat doe ik niet. Ik gebruik droogshampoo enkel en alleen als ik eigenlijk mijn haar zou moeten wassen, maar daar geen tijd/zin/gelegenheid voor heb. Ik doe dan ook redelijk lang met een flacon. Deze maand is de flacon batiste droogshampoo dark & brunette met een vleugje kleur opgegaan. Hij is me prima bevallen, en hoewel ik tot nu toe niet merkvast ben qua droogshampoos zou het best eens zo kunnen zijn dat ik deze nog eens koop. 
Deze inhoud van mijn vaste kleur CHANEL LE VERNIS Rouge Puissant is helemaal dik en stroperig geworden, en direct vervangen door een nieuw exemplaar. Dat geldt ook voor mijn CHANEL LE GEL COAT, waar ik 
Mijn RITUALS THE RITUAL OF SAKURA, magic touch body cream is deze maand helaas opgegaan. Ik vind deze geur/lijn zo lekker !
Tenslotte spoot ik de laatste druppels uit mijn Deoleen anti-transpirant sensitive. Wat ik nou precies van deze deodorant vind, kun je 
Dit is en blijft een hele mooie film waar ik iedere keer een traan bij weg moet pinken. Het acteerwerk is ijzersterk en hierdoor kun je niets anders dan sympathie voelen voor John Coffey, en gewoonweg een hekel krijgen aan Percy Wetmore.
Een boeiende film over het leven van Wolfgang Amadeus Mozart. Het verhaal, de setting, de mooie pruiken, jurken en kostuums, en niet te vergeten de prachtige muziek van Mozart en Salieri maken deze film voor mij een waar meesterwerk.
De Minions spreken een taaltje dat niemand verstaat, maar iedereen begrijpt. Ze zijn onhandig, ze maken ruzie, ze houden van elkaar en ze zijn op zoek naar een plek om thuis te horen. Net zoals wij allemaal. Ik heb Stuart, Kevin en Bob dan ook in mijn hart gesloten.
Forever38.com 