Mijn ervaring met de 7 DAYS DETOX van She Flore

Op zondag 2 januari 2022 kwam ik tijdens een gedachteloze sessie op mijn Insta-tijdlijn een post van She Flore tegen. Daarin stond dat zij een challenge bedacht hadden om gezamenlijk het nieuwe jaar te starten : de 7 DAYS DETOX Challenge. 7 dagen, 7 sapjes, en 7 gezamenlijke meditaties om 06:30 ’s ochtends. De post spreekt me enorm aan, met uitzondering van dat vroege opstaan dan. Maar toch, gedurende de dag, blijft die post in mijn hoofd zitten, en uiteindelijk, met een zware baksteen in mijn buik, besluit ik de challenge aan te gaan. En vandaag vertel ik je hoe me dat bevallen is.

“All growth starts at the end of your comfort zone”

De ochtenden

De grootste groei zit op het punt waar de grootste weerstand zit, en dat er winst te halen viel in mijn ochtendritueel wist ik heus wel. Heerlijk leek het me, de dag al hardlopend in het ochtendgloren of mediterend te beginnen, maar toch deed ik het nooit. Op vrije dagen was ik heus vroeg wakker, maar de ochtenden besteedde ik hoofdzakelijk op mijn iPhone. Mijn ochtendritueel op werkdagen was zo uitgekiend dat ik de maximale tijd in bed kon blijven liggen; ik was na het opstaan direct in een rush.

Als ik me voor de challenge ingeschreven heb, voel ik me blij en benauwd tegelijk. Ik “weet” dat deze challenge mij veel zal brengen, maar ik zie echt op tegen dat vroege opstaan. 06:30 uur beginnen; kan het geen uurtje later ? En hoe moet ik dat gaan doen in het weekend dan ? Dan ga ik echt mijn wekker later zetten hoor ! Ik zit dus echt met die ochtenden in mijn maag. Maar als de challenge dan begonnen is, voelt het vroege opstaan direct enorm goed; ik voel me energiek, fit, en heb zeeën van tijd, wat me soms ook wel benauwt, want tja, wat moet ik met al die vrije tijd ? Maar ja, dat is een luxeprobleem, nietwaar ? Al na een paar dagen voelt het ’s ochtends niet meer zo zwaar om op te staan, en uiteindelijk kost het me zo weinig moeite dat ik me bijna niet meer voor kan voorstellen waarom ik dit niet jaaaren eerder al besloten heb te gaan doen.

De sapjes

Ik ben geen groenteliefhebber, maar als ze in vloeibare vorm zijn dan gaat het nog. Het is om die reden dat er bij mij vaak soep op het menu staat; zo kom ik toch aan de essentiële vitaminen die ik nodig heb en die ik anders niet binnen zou krijgen. Ik zie dan ook niet op tegen de sapjes, er zijn 7 verschillende, voor elke dag een andere, maar als ik ze maak, dan schrik ik wel van de hoeveelheid. Er komen 2,5 tot 3 volle grote glazen uit mijn blender. Qua smaak zijn de sapjes zeker niet vies, en na een dag of 2 ben ik gewend aan de hoeveelheid. Ik heb niet direct het idee dat ik me “gezonder” voel, maar ik merk wel dat ik minder behoefte heb aan zoetigheid, of junk food. Verder smaakt alles beter; ik geniet ook echt van wat ik drink/eet, iets wat ik voorheen niet perse altijd had. Voorts merk ik dat mijn stoelgang regelmatiger is; het is niet dat ik problemen had maar ik merk ook daar wel verandering/verbetering.

De meditaties

De dag begint met een altijd positief gestemde en lief lachende Jessie Jazz Vuijk; een genot ! Na een praatje start de meditatie, die vantevoren opgenomen is. Ik haal uit de meditatie wat voor mij dienend is, en zelfs als ik er niets uit kan halen, dan is het van toegevoegde waarde geweest, omdat ik dan weet wat ik níet wil. Na de meditatie is er altijd nog een praatje, en ruimte voor vragen en dan is het gedaan. Vaak komen er zaken aan de orde, waar Jessie dan vervolgens een mail over stuurt, en die bieden ook zoveel inspiratie. Dit zorgt echt voor een positieve flow; ik ben gedurende de dag veel bewuster van wat ik lees/kijk, en merk aan mezelf dat ik met name veel minder op mijn iPhone zit, en doelloos op Social Media surf.

De resultaten

Direct vanaf het begin van de challenge merk ik positieve veranderingen, en na 7 dagen mag ik concluderen dat het geen toevalligheden zijn, maar dat ik ze echt aan de 777DETOX toe mag schrijven. Zo is mijn (gezicht-)huid beter doorbloed; voel ik me fit en energiek, heb ik zeeën van tijd en loop ik over van inspiratie en levenslust. Ik voel me echt meer ontspannen, en minder gejaagd. Verder heb ik het idee dat ik afgevallen ben, en voel ik me een stuk minder opgeblazen. Trek in snoep of junkfood heb ik niet, en de dingen die ik eet, lijken ineens stukken lekkerder te smaken. Ik geniet meer van mijn koffie bijvoorbeeld, en van mijn “normale” eten, buiten de sapjes om. ’s Avonds voel ik me voldaan moe, en mijn slaapkwaliteit is prima. Je leest het wel, ik ervaar geen enkel nadeel van deze nieuwe routine, sterker nog, ik ben echt super happy ! Wow, en dat al na 1 week ! Ik ben echt benieuwd wat het me nog meer gaat brengen, maar voor nu ben ik ontzettend blij op deze weg gezet te zijn.

De 777Detox heeft mij in een positieve spiraal gebracht; een bewustere levensstijl die leidt tot bewustere keuzes in alles wat ik doe.

En hoe nu verder ?

Ik was heel blij toen Jessie aankondigde dat de 777Detox met 1 week verlengd zou worden; dus in totaal doe ik deze challenge nu 2 weken, en daarna mag ik het alleen gaan doen. Ik ben nu druk bezig met het invullen daarvan, want ik ben echt van plan de routine van het om 06:30 uur starten met een meditatie erin te houden, en de sapjes te blijven drinken.

Maar stiekem hoop ik dat Jesse doorgaat met deze live sessies, want ik vind het heel erg fijn om door haar meegenomen te worden. En stiekem denk ik dat dat niet alleen voor mij geldt. Dus Jessie, als je dit leest …

Heb jij wel eens aan een Detox gedaan ? En hoe is jou dat bevallen ? Ik lees het graag in de comments. Liefs, Vera

Mijn stiekeme mindful momentjes

Over het algemeen ben ik de hele dag in de weer. Zodra ik wakker word, sta ik “aan”, en dat duurt tot het moment dat ik mijn ogen dicht doe om te slapen. Gedurende de dag ben ik continu aan het multi-tasken, vliegen mijn gedachten van hot-naar-her, en houd ik de ene bal na de andere in de lucht. Niet erg, ik ga daar juist lekker op, maar het kan ook wel eens te veel zijn/worden. En daarom zorg ik eigenlijk altijd wel voor stiekeme mindful momentjes gedurende de dag.

Wat versta ik onder mindfulness

Mindfulness draait om aandacht; het gaat om momenten waarbij ik kort stil sta bij het moment. Bij mijn ademhaling bijvoorbeeld, bij de omgeving, of bij een bepaald lichaamsdeel. Door mijn aandacht bewust op iets te focussen kom ik in contact met mijn daadwerkelijke staat van zijn; ik kan daardoor mijn diepere denkprocessen en gevoelens observeren. Hierdoor krijg ik meer afstand van mijn gedachten, kom ik tot inzichten en krijg ik meer innerlijke rust. Ik voel daardoor beter en word opmerkzamer voor wat er in mij speelt.

Waarom ik niet mediteer

Mediteren is een goed middel om mindfulness toe te passen, maar ja, daar heb (neem) ik de tijd niet voor. In mijn drukke leventje gebruik ik juist korte momenten om even vlug mindful te zijn. En die korte momentjes hebben even veel, zo niet meer, effect. Althans, voor mij.

Mijn stiekeme momentjes van mindfulness

Dus wat doe ik dan om even tot rust te komen ?

  • Gedurende de dag maak ik genoeg korte wandelingetjes, bijvoorbeeld van kantoor naar mijn auto, van mijn werkplek naar de koffiezetautomaat, of van de auto naar de ingang van de supermarkt. Tijdens die korte wandelingetjes zorg ik ervoor dat ik bewust loop, in een niet te snel tempo. Ik focus op elke stap die ik zet, ik probeer te voelen hoe elke stap voelt, en zeg langzaam “links, rechts”, bij elke stap die ik zet. Op die manier zit ik echt “in” de wandeling, en kom ik gedachtentechnisch even tot rust. Ik beweeg bewust wat langzamer, en blijf er met mijn aandacht bij.
  • Tijdens het wachten in de supermarkt, voor de kassa, of bijvoorbeeld in de auto voor het stoplicht (of erger nog in de file)haal ik altijd een paar keer heel bewust heel diep adem. Als ik dan toch moet wachten, dan kan ik er beter voor zorgen dat ik eens bewust adem haal (want gedurende de dag haal ik vaak oppervlakkig, onbewust adem) . Door het bewuste ademhalen, voel ik automatisch mijn lichaam, van binnenuit. Ik voel hoe ik zit, hoe mijn rug voelt, ik voel mijn voeten op de grond, en tegelijkertijd is dat altijd een momentje waarop ik besef hoe dankbaar ik ben voor de werking van mijn lichaam.
  • Dagelijks kies ik een simpel klusje (bijvoorbeeld ui snijden, iets strijken, of iets creatiefs) dat ik in volle aandacht doe. Als mijn gedachten afdwalen, dan breng ik ze weer terug bij het taakje dat ik aan het doen ben. Ik blijf in aandacht bij deze taak tot ‘ie afgerond is.

Hoe mindfull ben jij eigenlijk ? En welke technieken pas jij toe om stil te staan bij Het Moment ? Ik lees het heel graag ! Liefs, Vera

Weten wat je waard bent

Vandaag op de blog een wat diepzinniger post. Een post waarvan ik denk dat iedereen zich daar helaas wel (eens een keer) in terug zal herkennen.

Voordat hij overleed, zei een vader tegen zijn zoon : “Hier heb je mijn horloge, die mijn vader op zijn beurt aan mij gaf. Het is bijna 200 jaar oud. Maar voordat ik het aan je geef, wil ik dat je naar de juwelier gaat. Vertel ze dat ik het wil verkopen, en kijk hoeveel ze ervoor bieden.”

De zoon ging naar de juwelier, kwam terug bij zijn vader, en zei : “Ze boden € 50 omdat het zo oud is.”

De vader zei : “Ga naar het pandjeshuis, en vraag hoeveel zij ervoor willen geven.”

De zoon ging naar het pandjeshuis en kwam weer terug : “Zij boden slechts € 10 omdat het zo versleten is.”

De vader vroeg zijn zoon om naar het museum te gaan en hen het horloge te laten zien.

Hij ging naar het museum, kwam terug en riep vol blijdschap : “De curator kon zijn ogen niet geloven en bood € 100.000, om dit zeldzame stuk toe te kunnen voegen aan hun antieke collectie.”

De vader zei : “Ik wilde je laten zien dat de juiste plek en de juiste mensen, jou de juiste waarde zullen geven. Zorg dat je niet jezelf verliest op de verkeerde plek, en word niet boos als je niet gewaardeerd wordt. Diegenen die jouw waarde zien, zullen jouw waarde erkennen. Maar, blijf niet op een plek waar niemand jouw échte waarde inziet.”

Weet wat je waard bent ❤️

Liefs, Vera

Mijn lievelingsgedicht van Rumi

Vandaag deel ik een van mijn lievelingsgedichten. Hij is van de dichter Maulana Jalaluddin Rumi, die van 1217-1273 in Turkije leefde. Zeker in deze huidige tijd, waarin ik meer dan ooit geconfronteerd word met mezelf , haal ik steun uit dit gedicht, dat zo beeldend en treffend weergeeft hoe ik om kan gaan met mijn schaduwkanten en onwelkome gevoelens (in plaats van vlucht-, vecht-, zwelg,- ontken- of verstijfgedrag te vertonen). 

Dit mens-zijn is een soort herberg.
Elke ochtend een nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt

die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.
Behandel dan toch elke gast met eerbied.

Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase…

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede
grijns en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt
de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.

Kende jij dit gedicht al ? En heb jij ook zo van die teksten waar jij troost uit haalt ? Liefs, Vera

Ik ga op berenjacht

De laatste tijd zag ik ze steeds vaker : knuffelberen voor het raam. En waar ik eerst dacht dat het een initiatief was om hulpverleners te bedanken in deze bijzondere tijden, blijkt dat we hier te maken hebben met iets heel anders : namelijk een heuse berenjacht ! En vandaag vertel ik je daar meer over.

Waarom een berenjacht ?

Omdat wij momenteel zoveel mogelijk binnen moeten blijven, en alleen even een frisse neus mogen halen tijdens een dagelijks ommetje in de buurt, is deze berenjacht bedacht om kleine kinderen te vermaken. Door op jacht te gaan naar beren, hebben de kids (en hun ouders) niet alleen een doel, maar ook een afleiding : wie ziet de meeste beren ?

Een stukje achtergrond

Het Australische prentenboek Wij gaan op berenjacht van Michael Rosen en Helen Oxenbury is de oorspronkelijke inspiratie voor deze activiteit. In dit boek gaan vier kinderen samen met hun vader op berenjacht. Ze zijn nergens bang voor. Ze gaan dwars door sneeuwstormen, kolkende rivieren en donkere wouden heen. Maar dan komen ze een echte beer tegen… Gelukkig is de berenjacht waar ik het over heb een stuk minder gevaarlijk !

Een plaat uit het boek “Wij gaan op berenjacht”

Hoe werkt de berenjacht ? en hoe doe je mee ?

Meedoen aan de Berenjacht is heel simpel : je zet een beer of ander knuffelbeest voor het raam en kinderen kunnen vervolgens op ‘jacht’ gaan en beren spotten in hun eigen wijk. Zo hebben ze iets leuks te doen als ze even een frisse neus halen.  Iedereen, dus jij ook, kan mee doen, je hoeft alleen een knuffelbeer voor het raam te zetten.

Ook ik heb inmiddels een knuffelbeer voor een raam gezet, en deze verplaats ik om de zoveel dagen, om het voor de berenjagers van mijn wijk een beetje spannender te maken.

Maar zelf ga ik ook geregeld op jacht, want nu ik weet dat er overal beren kunnen staan, let ik daar op tijdens mijn essentiële verplaatsingen. En op de meest vreemde plekken zie ik verstopte knuffels. Het is super leuk hoor, om ze te spotten, of om er met mijn Dochter een wedstrijdje van te maken wie ze het eerste ziet !

De BELANGRIJKSTE spelregel

De berenjacht is en blijft puur bedoeld voor kinderen én hun ouders die een ommetje maken in de buurt. Het is dus níet de bedoeling dat je er lukraak op uit gaat om overal en nergens beren te gaan spotten; Pokémonachtige taferelen zijn in deze tijden van corona ab-so-luut niet de bedoeling !

En last but not least : het is bij het speuren belangrijk om de geldende maatregelen in acht te blijven houden. Ga daarom alleen met je eigen kinderen speuren in je eigen buurt. Spreek niet met andere gezinnen af om samen op jacht te gaan. Houd nog steeds 1,5 meter afstand van elkaar en wandel waar niet teveel mensen zijn. Stay safe !

Ben jij al op berenjacht gegaan ? En heb jij ook een knuffelbeer voor je raam staan ? Liefs, Vera

1 april, kikker in je bil !

1 april kikker in je bil die er nooit meer uit wil …“. 1 april grappen, normaal gesproken heb ik daar niet zoveel mee, maar nu, in deze speciale tijden, heb ik juíst behoefte aan flauwe grappen en grollen. Dus reken maar dat ik mijn omgeving ga proberen te foppen vandaag. Maar waar komt de traditie van 1 april eigenlijk vandaan ? En waarom die kikker ? Ik zocht het uit.

Waarom 1 april ?

In 1582 vond de wijziging van de Gregoriaanse kalender plaats. Vóór die tijd werd het Nieuwjaar gevierd van 25 maart tot 1 april, daarna op 1 januari. Deze wijziging was aanleiding voor het opzettelijk uitnodigen van mensen voor niet gehouden feestjes tijdens het “oude” Nieuwjaar, of het vragen aan knechten om verzonnen, niet-bestaande dingen, zoals bijvoorbeeld muggentongetjes of een glazen bijl, op de markt te gaan halen.

Maar waar komt die kikker dan vandaan ?

De oorsprong daarvan dateert terug tot de 16e eeuw. Volgens de overlevering wilde de Hertog van Alva het Nederlandse volk voor de gek houden. Hij had besloten om een hele lading eten neer te leggen, en dan samen met zijn leger stiekem achter een heuvel te gaan liggen. Toen de mensen buiten de stadspoorten kwamen om het eten te pakken, kwamen de Spanjaarden tevoorschijn, allemaal met een kikker in de hand, en die schoven ze vervolgens in de billen van de mensen. Tja …

Geen kikker maar een vis

Waar we in Nederland met een kikker te maken hebben, moet je in België, Frankrijk, Zwitserland en Italië juist uitkijken voor een vis. Het is in deze landen namelijk een traditie om op 1 april ongemerkt een papieren vis op iemands rug te hangen. Als die de grap ontdekt roepen ze “Aprilvis !”.

Tot zover de oorsprong van deze dag. Ik ga me nog eens beraden op een leuke grap om mijn omgeving te foppen. Oh trouwens, je veter zit los !

Wie ga jij vandaag eens voor de gek houden ? Liefs, Vera

Positieve inzichten door de tijden van corona

Ik zal heel eerlijk zijn : de huidige COVID19 Corona-crisis beangstigt me behoorlijk. Het verloop van de ziekte houdt me meer dan me lief is in de greep, en ik kan niet wachten tot alle ellende voorbij is. Maar omdat alles wat je aandacht geeft, groeit, deel ik vandaag een overzichtje van positieve dingen die juist door deze crisissituatie zijn ontstaan en waar ik eerlijk gezegd heel blij mee ben :

Ik houd veel meer geld in mijn zak

De avonden en de weekenden breng ik zoveel mogelijk binnenshuis door, en ook op de dagen dat ik werk, rijd ik rechtstreeks van huis naar kantoor en terug. Geen dagjes weg, geen etentjes buiten de deur, geen buiten-de-deur-lunches meer met collega’s, en ook mijn tussen-de-middaagse shoprondjes sla ik over. Ik houd dus veel meer geld over in mijn portemonnee.

Ik heb veel meer tijd over

Ik heb geen hele grote vriendenkring of een heel erg uitgebreid privé leven, maar toch merk ik dat ik veel meer ruimte in mijn agenda heb, en dat mijn To-Do-lijsten aanzienlijk korter zijn. Meer dan “normaal” heb ik ruimte om eens op m’n gemak te zitten. Dat geeft rust !

Mijn huis is nog nooit zo opgeruimd geweest

Doordat ik meer tijd over heb, en deze meer thuis doorbreng, is mijn huis schoner en opgeruimder dan ooit. Heerlijk !

Consuminderen

Deze situatie van noodgedwongen binnenzitten, misgrijpen in de schappen van de supermarkt, en niet even tussendoor buiten de deur vertier kunnen zoeken, heeft me in doen zien dat ik echt méér kan met minder. En dat ook wil. Er is echt niks mis met een dag binnen zitten, een wandelingetje maken, eten uit de voorraadkast, en het doen met de dingen die je al hebt. Terug naar de basis, bewuster omgaan met de spullen die je hebt, hergebruiken, en minder verspillen. Ik ben dat zeker in gaan zien.

Prioriteiten zien

Meer dan ooit besef ik me hoe goed we het eigenlijk hebben, en dat alles valt of staat met gezondheid, vrede, rust en andere dingen die we eigenlijk zo vaak zo vanzelfsprekend nemen.

Welke dingen ben jij in gaan zien door deze crisissituatie ? Stay safe. Liefs, Vera

Carpe Diem

Carpe Diem, oftewel : “pluk de dag”; we kennen de spreuk allemaal wel. Zelf probeer ik zeker van iedere dag te genieten, en niet tot morgen uit te stellen wat vandaag gedaan kan worden. Maar waar “Carpe Diem” nou eigenlijk vandaan komt, daar was ik eigenlijk wel benieuwd naar. Ik zocht het op, en vandaag vertel ik het je.

Op Internet zijn er vele gedichtjes met als thema “Carpe Diem” te vinden, maar het oorspronkelijke Carpe Diem komt toch echt van de Romeinse dichter Horatius, die geboren werd in 65 voor Christus, en stierf in 8 na Christus.

Quintus Horatius Flaccus

Carpe Diem – de oorspronkelijke tekst

Tu ne quaesieris – scire nefas – quem mihi, quem tibi
finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios
temptaris numeros. Ut melius, quidquid erit, pati!
Seu plures hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam,
quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare
Tyrrhenum, sapias: vina liques et spatio brevi
spem longam reseces. Dum loquimur, fugerit invida
aetas: carpe diem, quam minimum credula postero.

in het nederlands vertaald

Onderzoek niet, het is goddeloos om het te weten, welk einde de goden aan mij, welk aan jou
hebben gegeven, Leuconoë, en raadpleeg ook niet de berekeningen
van de Babyloniërs. Hoeveel beter is het, wat het ook maar zal zijn, te dragen!
Hetzij Jupiter meer winters, hetzij hij deze als laatste toedeelt,
die de Tyrreense Zee nu met er tegenover gelegen rotsen verzwakt,
moge je wijs zijn: moge je de wijn zeven en op korte termijn
lange hoop snoeien. Terwijl wij praten zal de afgunstige tijd al gevlucht zijn
Pluk de dag, zo min mogelijk vertrouwend op de volgende dag.

pluk de dag en sla je slag

Kortom, Carpe Diem is onlosmakelijk verbonden met genieten. Genieten van het hier en nu, en niet te veel bezig zijn met wat er in het verleden of de toekomst ligt. Zoiets als “pluk de dag en sla je slag”, één van mijn leefregels.

In hoeverre lukt het jou te genieten van het NU, en niet te veel aan de zorgen van morgen te denken ? Liefs, Vera