Categorie: Boekrecensie

Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn? Het is het begin van Emmas zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hoe ze ooit de paaz weer verlaat.

In paaz is een ik-verteller aan het woord die opgenomen is op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis (paaz). Het boek is luchtig geschreven en leest gemakkelijk weg maar zo ongeveer tot de helft heb ik het echt met plezier gelezen. Daarna kwam ik er niet meer lekker doorheen. Ik merkte aan mezelf dat ik geen enkele feeling kreeg met de hoofdpersoon; ik leefde niet mee met haar. Ook merkte ik dat ik soms echt mijn concentratie kwijt raakte.
Was het de laconieke humor die me niet aansprak waardoor ik het boek ook zo-zo vind ? Kwam het door de nuchtere blik die Emma werpt op haar proces waardoor ik afstand bleef voelen ? Of is het allemaal wat moeilijk te volgen omdat het boek geschreven is door iemand die door haar ziekte (depressie/burn-out) zelf wat chaotisch is ? Ik weet het niet, maar ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik íets miste.. Het vervolg UP laat ik dan ook aan me voorbij gaan.

• 368 pagina’s
• The House of Books, december 2014
• ISBN109044347527
• ISBN139789044347524

Annie Colwater heeft zojuist afscheid genomen van haar enige dochter die naar het buitenland vertrekt. Nog diezelfde dag vertelt haar man Blake, met wie ze meer dan twintig jaar is getrouwd, dat hij verliefd is geworden op een jongere vrouw en wil scheiden. Wat moet Annie nu met haar geruïneerde leven ?
Eenzaam en bang vertrekt ze naar Mystic, het kleine stadje in Washington, waar ze is opgegroeid. Daar ontmoet ze Nick Delacroix, haar jeugdliefde. Nick was getrouwd met Annies vroegere schoolvriendin, maar is sinds kort weduwnaar. Hij heeft ook een dochtertje, de zesjarige Izzy, die sinds de dood van haar moeder weigert te praten.
Nick heeft nog te veel verdriet om zich om zijn kind te bekommeren en zoekt troost in de drank. Annie kan dit niet aanzien en probeert Izzy te helpen. Langzaamaan vecht ook Nick zich uit zijn depressie en wordt verliefd op Annie.
Juist wanneer het geluk hen weer lijkt toe te lachen komt Blake naar Mystic. Hij wil dat Annie terugkomt naar huis. Dan ontdekt Annie dat ze zwanger is. 

Hoewel het boek op sommige punten erg voorspelbaar was heeft het mij toch enorm geraakt. Ik kon mij erg herkennen in de beschreven emoties en het boek heeft mij meermaals tot tranen geroerd. De schrijfstijl is erg toegankelijk en het boek leest lekker weg.

Een aanrader als je houdt van een toegankelijk boek dat gaat over relaties en persoonlijke groei. 

Het meer van herinnering
Oorspronkelijke titel: On Mystic Lake (vertaling door Ellen Segeren)
Kristin Hannah
Aantal pagina’s: 317
ISBN 9789044349375
The House of Books, mei 2001

Op een dag besluit mode-expert Annie Curtis te gaan scheiden van haar ontrouwe huisman/echtgenoot, wannabe-rockstar Mark. Het verloopt allemaal heel beschaafd tot Mark de voogdij opeist over Fluffy, hun onooglijke bastaardhond. Annie is woedend. Mark mag haar studio in Islington hebben, haar Audi, en haar originele, gesigneerde Banksy, maar niet haar geliefde hondje. De dure handschoenen gaan uit en Annie en Mark vliegen elkaar bij de rechtbank in de haren over een hond die hen ooit samenbracht. Maar van wie is Fluffy nou eigenlijk? Hoe is Annie aan hem gekomen? En wat is belangrijker voor haar: haar hond of haar huwelijk?

Als je denkt dat dit boek alleen maar over Fluffy gaat, dan kom je bedrogen uit. Ik kan me voorstellen hoor, dat iemand die indruk heeft. Op de voorkant van het boek prijkt immers een foto van Fluffy, en op de achterflap staat specifiek vermeld dat hondenliefhebbers dit boek zeker moeten lezen.

Ik zal je eerlijk zeggen, ik vond het hondengehalte in dit boek behoorlijk tegenvallen (en dat zeg ik als niet-hondenliefhebber). Het is in mijn optiek meer een chicklit dat het verhaal vertelt over hoe Annie de scheiding met Mark doorstaat. Uiteraard zijn er Fluffy-momenten, maar het is geen boek dat louter en alleen over een hond gaat. Ik kan ‘m dan ook zeker aanraden voor niet-hondenliefhebbers. Het is een heerlijk luchtig boek met een lach en een traan dat ik in één ruk uitlas.

Een aanrader als je houdt van leuke, ongecompliceerde chicklit !

Wie krijgt Fluffy?
Oorspronkelijke titel: Who gets Fluffy? (vertaling door Karina Zegers de Beijl)
Judith Summers
Aantal pagina’s: 382
ISBN 9789044336757
The House of Books, Vianen/Antwerpen (2009)

Libby Day is zeven als haar moeder en twee zusjes worden vermoord. Libby weet het huis te ontvluchten, de ijskoude januarinacht in, en overleeft. Ze getuigt tegen haar broer Ben, die voor de slachtpartij wordt veroordeeld. Vijfentwintig jaar later is een genootschap ervan overtuigd dat Ben niet de moordenaar is. Ze vragen Libby om details, bewijzen waarvan ze hopen dat die Ben zullen vrijpleiten. Stukje bij beetje komt de onvoorstelbare waarheid uit…

Het boek wordt in de ik-vorm verteld door de vrouwelijke hoofdpersoon (Libby Day). De hoofdstukken worden afgewisseld met flashbacks van vijfentwintig jaar gelden, soms vanuit de persoon van broer Ben en dan weer vanuit moeder Patty. Het was mij vanaf het begin af aan duidelijk dat wat Libby zich herinnert, niet hetgeen is wat er daadwerkelijk gebeurd is. Maar om er achter te komen wat er nou precies die dag voorgevallen is, daar heb ik toch wel wat moeite voor moeten doen. De schrijfstijl sprak mij namelijk niet aan, en dat gold ook voor de personages. Ik vond ze voorspelbaar en stereotype. Regelmatig heb ik me in moeten houden om geen bladzijden over te slaan, of het boek simpelweg weg te leggen omdat de plot me eigenlijk ook niet meer scheelde. Ik vond het boek saai en was meer bezig met het lezen van de woorden van de auteur, dan dat ik in het verhaal zat. De enige emotie die ik bij mezelf waarnam toen ik er dan eindelijk achter kwam wat er zich die bewuste dag heeft afgespeeld, was opluchting. Opluchting dat ik verlost was van dit boek.

Heb jij Dark Places (Duisternis) al gelezen ? En vond jij ‘m ook tegenvallen, of heb je juist enorm genoten van dit boek ? Ik ben benieuwd … Laat het me weten in de comments !

Duisternis
Oorspronkelijke titel : Dark Places (vertaling door Jeannet Dekker)
Gillian Flynn
Aantal pagina’s : 384
ISBN13 : 9789022571675
Uitgeverij Boekerij (juli 2015)