Categorie: Running

Een paar maanden geleden wilde ik me inschrijven voor de Dam tot Damloop, maar de startbewijzen waren al uitverkocht. Toch begon ik gewoon met trainen. Ik had geen zekerheid dat ik uiteindelijk aan de start zou staan, maar de motivatie was er wél. En dat werd het begin van een bijzondere reis. Van de eerste trainingskilometers en twijfels onderweg, tot het aftellen naar de grote dag en uiteindelijk de magie van de race zelf. In deze blog neem ik je mee in mijn persoonlijke journey: hoe ik me heb voorbereid, wat ik onderweg leerde en het onvergetelijke gevoel van de finishlijn.

19 april 2025: De inschrijving voor de DamTotDamloop gaat open en meteen is alles uitverkocht …

Oeps, dat had ik niet zien aankomen. Maar ik blijf rustig; er komt vast nog wel een startbewijs voorbij op Marktplaats van iemand die niet mee kan lopen. Ondertussen loop ik alvast symbolisch mijn eerste rondje. Mijn eerste van vele, ter voorbereiding op de 16,1 km op zondag 21 september 2025.

Mijn trainingen verlopen zeer voorspoedig. Ik kan zelfs eerder dan verwacht starten met mijn lange duurlopen.

En dan krijg ik goed nieuws. MrC heeft een startbewijs voor me weten te bemachtigen tegen een normale prijs. Want het is ongehoord hoeveel handel er is gedreven, direct na het uitverkocht zijn. Schandalig vind ik het. Het is jammer dat de organisatie hier niets tegen onderneemt.

En dan is het einde van de trainingen in zicht. Ik heb eigenlijk geen tegenslagen gehad, en ga Race Day met vertrouwen tegemoet.

En dan is het Race Day. Ik ben mooi op tijd in Amsterdam, de temperatuur is aangenaam, en de sfeer is supergezellig. Ik heb er zin in !

Vanaf het startschot zit ik meteen lekker in de race. De kilometers glijden voorbij, ik geniet volop van het publiek langs de kant en vooral de sfeer in Landsmeer is weer fenomenaal. Voor het eerst beleef ik ook echt Zaandam; de vorige edities ging dat stuk telkens aan me voorbij. Mijn smartwatch gebruik ik alleen om mijn hartslag in de gaten te houden, de tijd interesseert me niet. Toch krijg ik halverwege het gevoel dat een eindtijd onder de 1 uur 40 minuten er wel eens in zou kunnen zitten.

De laatste kilometer loop ik met kippenvel. Ik neem de sfeer in Zaandam dit keer wél bewust in me op en met verrassend frisse benen én een brede glimlach ga ik over de finish. Dan stop ik mijn klok en geloof mijn ogen niet: ik ben precies acht minuten sneller dan vorig jaar. Op de seconde. Hoe dan ?!

De analyse van mijn run laat zien dat ik heel erg constant gelopen heb. Ik had wel het idee dat ik fit was, maar zo fit ? Echt niet !

Emotioneel, blij, opgelucht en supertrots geniet ik na in het DamPark en daarna is het genieten van een warme douche en een heerlijke pasta maaltijd bij mijn schoonmoeder. Dam(n) trots keer ik huiswaarts. Wat een hardloopfeestje was dit.

De Dam tot Damloop 2025 was voor mij veel meer dan een race; het was een persoonlijke reis vol doorzettingsvermogen, plezier en onverwachte hoogtepunten. Dat ik mijn PR met acht minuten verpulverde, voelt nog steeds bijna onwerkelijk. Maar het mooiste van alles was misschien wel het genieten van iedere kilometer, de sfeer langs de route en het bewust meemaken van plekken die me de vorige jaren ontgingen. Deze ervaring herinnert me eraan dat het niet alleen gaat om het resultaat, maar om de weg ernaartoe en de voldoening die je haalt uit je eigen inzet. Terwijl mijn benen langzaam herstellen, begint het al weer te kriebelen voor de volgende uitdaging, want dit avontuur smaakt absoluut naar meer.

En nu ben ik benieuwd: welke uitdaging gaat jij dit jaar met volle energie aan ?
Lieve groet, Vera.

PS : Benieuwd naar mijn eerdere ervaringen? Hier lees je mijn verslagen van de vorige edities : Wedstrijdverslag DamTotDam 2022, Wedstrijdverslag DamTotDam 2023, en Wedstrijdverslag DamTotDam 2024.

Mijn leventje leid ik graag volgens vaste gewoontes, ik ben gek op rituelen, tradities en routines, en dat geldt ook voor mijn favoriete hobby. Vandaag deel ik dan ook mijn gewoontes als het op hardlopen aan komt :

1. Ik ga minimaal 2x per week lopen, meestal op woensdag en zondag. Alleen als dit niet in mijn werk-/gezinsagenda past, pas ik de dagen aan.
2. Elke week plan ik in mijn agenda wanneer ik ga lopen en daar houd ik me ook aan. Ook als het slecht weer is. En ook als ik moe ben, of geen zin heb.
3. Als ik een hardlooptraining gepland heb na een werkdag, ga ik in 1 ruk door als ik thuis kom. Ik ga bv niet zitten op de bank, want dan wordt het wel heel moeilijk om nog weg te gaan.
4. Ik loop het liefst in de ochtend maar meestal is het halverwege de middag als ik eenmaal de deur uit ga.
5. Ik loop altijd zonder muziek/oordopjes in.
6. Ik loop altijd met een sporthorloge om die mijn kilometer-tijden aangeeft.
7. Ik loop in vaste outfits. Bij 10 graden en hoger in korte broek en t-shirt, net onder de 10 graden in een korte broek en een longsleeve, en als het richting de 5 graden en daaronder gaat ren ik in een longsleeve en een lange broek.
8. Ik loop altijd alleen.
9. Ik loop altijd links op de weg of op de baan.
10. Ik zeg altijd vriendelijk gedag tegen collega-lopers, -fietsers, of wandelaars.
11. Ik eet altijd skyr met granola als ontbijt.
12. Ik loop altijd vaste rondjes. Heerlijk vind ik het, als ik niet hoef na te denken waar ik heen moet lopen, of hoe ver ik al ben.

Ga jij ook zo lekker op routines ? Lieve groet, Vera.

High on adrenaline na de DamTotDamloop 2024 schreef ik me in voor de loop die elke hardloper in mijn optiek eens gelopen moet hebben : de Zevenheuvelenloop. Afgelopen zondag stond ik aan de start van deze Herfstklassieker, en vandaag vertel ik je hoe het me vergaan is.

De voorbereiding.

Met de DamTotDam-loop nog vers in de benen, schrijf ik me op 23.09.2024 in. Als ik mijn trainingsschema gewoon nog even doortrek, dan houd ik mijn conditie op peil, en dan moet die 15 km die de Zevenheuvelenloop duurt wel te doen zijn. Het enige verschil zijn de heuvels, dus ik neem me voor de 8 weken die het nog duurt tot de start van de Zevenheuvelenloop wat vaker een heuveltraining in het bos te gaan doen. Ik stel een mooi trainingsschema op, maar dan ga ik op donderdag 03.10.2024 door mijn rug. De Singelloop Breda op 06.10 moet ik noodgedwongen overslaan, en de weken erna schakel ik over op alternatieve manieren om fit te blijven; zo ga ik meer zwemmen, meer wandelen/fietsen, maar de geplande kilometers hardlopen zitten er niet in. En de tijd tikt door. Uiteindelijk valt het herstel van mijn rugproblemen mee, en lukt het me toch nog 2x een lange duurloop te verrichten, maar die extra heuveltrainingen … daar ben ik nooit aan toegekomen. Ik besluit me er niet druk om te maken, en gewoon te gaan genieten. De Zevenheuvelenloop lijkt mij sowieso niet geschikt om aan te vliegen als prestatieloop.

Raceday.

De weersvoorspellingen voor vandaag waren dramatisch : bakken met regen en een keiharde wind. Gelukkig is dat in de loop van de week bijgetrokken, en bij aankomst in Nijmegen is het inderdaad droog, en er staat een lekker fris windje. Vanwege de koude gevoelstemperatuur heb ik mijn nieuwe Brooks longsleeve aan, helemaal leuk toch dat er gelijk een mooie herinnering aan dit shirt gaat kleven.

De Loop.

Ik heb deze loop dus nog nooit gelopen, maar heb uit alle voorinformatie begrepen dat de heuvels behoorlijk pittig zijn. Verhalen als “ik heb nog nooit 7 heuvels geteld, ik kom meestal tot 100”, neem ik tijdens de race constant in mijn achterhoofd mee, en ik besluit rustig van start te gaan. Vanaf de eerste stappen merk ik al dat het parcours vals plat is, en voel ik het in mijn benen.

De eerste 3 kilometer vind ik dan ook zwaar qua belasting op mijn spieren/gewrichten, al is mijn tempo, ondanks het feit dat ik dus niet voluit ga, snel. En dat laatste geldt eigenlijk voor de hele run. Ja. Er zitten pittige stijgingen bij. En tja. Ik tel zelf dus wel 7 heuvels. Het is soms best ploegen om omhoog te komen, maar geen enkele keer heb ik moeten wandelen, of is mijn hartslag belachelijk hoog geweest. En kilometer na kilometer hoor ik mijn Watch mooie tijden doorgeven. Ik voel me dan ook oppermachtig tijdens het rennen, en voor ik het weet ga ik de laatste 3 kilometers in, heuvelaf, richting de menigte toeschouwers. En voor ik het weet, ga ik over de finishlijn.

Cooling Down.

Waar ik normaal gesproken een enorme ontlading na de finish heb, heb ik dat hier niet. Ik heb zelfs nog energie over. Heel fijn, maar ook heel bijzonder. Ik vraag me dan ook af of ik zoveel fitter ben geworden dan de DamTotDam-loop, afgelopen september, of dat het komt door de heuvels dat ik zo lekker heb gelopen. Ik heb in ieder geval genoten van de natuur, de mooie doorkijkjes, en het feit dat ik de heuvels overwonnen heb. Deze must-do hardloopwedstrijd kan ik toch maar mooi van mijn Running Bucketlist afstrepen !

Ben jij ook een hardloper ? En doe jij ook wel eens mee aan wedstrijden ? Lieve groet, Vera.

Net als de voorgaande twee jaren stond ik weer aan de start van de DamTotDam-loop (mocht je geïnteresseerd zijn, de verslagen van die races kun je hier teruglezen : Wedstrijdverslag Dam Tot Damloop 2022. en Wedstrijdverslag DamTotDam-loop 2023.), en vandaag vertel ik je hoe het dit jaar gegaan is!

De voorbereiding.

De training in aanloop op de 10 EM (oftewel 16,1 km – een afstand die ik niet zomaar even doe) verloopt dit jaar ontzettend voorspoedig. Al eerder dan gepland loop ik mijn langste duurloop, en niets lijkt mijn zelfvertrouwen in de weg te staan. Vol goede moed ga ik dan ook op vakantie naar Zanzibar, waar ik niet train, en mijn eerste hardlooprondje staat weer gepland op woensdag 04.09.2024.

Maar dan, op dinsdag 03.09.2024, zo’n 2,5 week voor de wedstrijd, laat ik tijdens een uitje van mijn werk een kano op mijn voet vallen (inderdaad, #hoedan), en word ik door een enorme blaar uitgeschakeld. Wandelen gaat niet, laat staan hardlopen, om over zwemmen met een opengebarsten blaar maar te zwijgen. De moed zinkt me in de schoenen; hoe moet dat nou ?!

Op vrijdag 13.09.2024 kan ik mijn hardloopschoenen pas weer aantrekken, na 3 weken nagenoeg niets gedaan te hebben ! Maar wonder-boven-wonder gaat dat loopje (10 km) best aardig, en ik besluit gelijk door te pakken. Op zondag 15.09 ren ik een lekkere 15 km, en dat is dan ook gelijk mijn laatste training. Van mijn zelfvertrouwen van voor de vakantie is eerlijk gezegd weinig over, maar hey, het maakt niet uit hoe ik het ga halen, halen ga ik het ! En met die instelling vertrek ik naar Amsterdam.

Raceday.

Op zondag 22.09.2024 ben ik al vroeg onderweg, en dat is maar goed ook. Er is het nodige oponthoud op de rijkswegen, en het wachten in de rij bij de Helpdesk (waar ik mijn t-shirt en startnummer moet halen) kost me ontzettend veel tijd.

Ik moet uiteindelijk racen om mijn starttijd van 15.15 uur te halen, en daar ben ik achteraf gezien enorm blij om, dat ik dat gedaan heb en niet gedacht heb van “ik pak een starttijd later” want achteraf blijkt dat ik de laatste groep ben die van start is gegaan (vanwege de hitte en de druk op de hulpdiensten is de race stilgelegd). En ik moet er niet aan denken dat ik niet had mogen starten.

De Run.

De waarschuwingen rondom de hitte zijn niet mis. Voor de start wordt nogmaals opgeroepen vooral op elkaar te letten, en alle voorzichtigheid in acht te nemen, omdat je zelf een hitteberoerte vaak niet aan voelt komen. Behoorlijk scary. En waar ik dacht dat het allemaal wel mee zou vallen (het is immers maar 23 graden Celsius), is er iets in de lucht dat het enorm heet en benauwd maakt, qua temperatuur. Tijdens de run zie ik ook de nodige hardlopers onwel worden, en hoor en zie ik aardig wat ambulances aan- en afrijden, heel confronterend. En dat maakt me extra voorzichtig. Waar ik normaal gesproken de waterpunten over sla, stop ik nu telkens voor een slokje en giet ik het restant water over mijn hoofd, en ook de vele sproeiers langs de weg heb ik allemaal gebruikt. Alle supporters maar met name de bewoners van het altijd gezellige Landsmeer en bewoners aan de Zuiddijk in Zaandam, super bedankt voor jullie support en de verkoeling !

Het rennen gaat me relatief makkelijk af, ik ren in een vrij constant tempo, maar desondanks komt, zoals verwacht, rond 13 km mijn dip. Net voor het punt waar mijn familie mij op staat te wachten … , gelukkig geefr het weerzien met hen me een boost. Tijdelijk, dat wel, want het laatste stuk, over de Dam in Zaandam is lood- en loodzwaar. Net voor de finish weet ik er nog een kleine versnelling uit te persen, en moe maar voldaan en happy voltooi ik het hardloopfeest dat DamTotDam-loop heet.

Cooling Down.

Na de finish haal ik mijn tas op en vertrek ik naar mijn schoonmoeder waar ik traditiegetrouw na een zalige douche aan mag schuiven bij een heerlijke pasta maaltijd. Dam I did it again !!

Ben jij ook een hardloper ? En doe jij ook wel eens mee aan wedstrijden ? Lieve groet, Vera.

Vandaag deel ik mijn essentials als het op hardlopen aankomt. Ben je benieuwd van welke zaken ik echt niet zonder kan, als ik een rondje ga rennen ? Vandaag vertel ik het je !

1. Een elastiekje voor in mijn haar. Voor mij geen loshangend, zwiepend haar, maar een paardestaart of een knot tijdens het rennen.
2. Een ademend shirt. Ik heb een hele stapel shirts die ik gekocht/gekregen heb van hardloopwedstrijden waar ik in de loop der jaren aan meegedaan heb. Het zijn allemaal merk shirts (merendeel Asics) en deze draag ik nog allemaal. Welk shirt ik draag is afhankelijk van welk shirt mij die dag het meeste aanspreekt. In de winter draag ik longsleeves van Nike/Under Armour. Die gaan al jaren mee.
3. Running shorts. In de winter lang, in de zomer kort, en tussendoor halflang. Altijd zwart, en waar mijn tights allemaal van Nike Running zijn, zijn mijn shorts van Asics.
4. Een grote oma-onderbroek, die ik lekker hoog op kan trekken.
5. Maandverband, en dan het liefst de extra lange (nacht-)versie van Always. Elke langeafstandsloper kan zich wel indenken waarom.
6. Mijn Brooks Adrenaline GTS hardloopschoenen – ik heb 2 paar in gebruik die ik om en om gebruik. Voor de hardlopers onder ons : het betreft hier de Adrenaline GTS en de Glycerin.
7. Een sportbeha, nooit hele dure. Ikzelf heb exemplaren van Primark en Zeeman, en deze doen prima hun werk.
8. Mijn oren. Vroeger rende ik met AirPods in, maar de laatste jaren ren ik zonder muziek en geniet ik van de omgevingsgeluiden.
9. Hardloopsokken. In de winter draag ik standaard Running X Socks. Helaas heeft dit merk geen korte exemplaren en daarom draag ik in de zomer de invisible van Falke of de korte van Injinji (ik weet het, hardlopen is geen modeshow, maar toch. Ik vind lange sokken zo lullig staan bij een zomershort).
10. Mijn i Watch. Niet alleen om tijdens mijn run de exacte afstand of het tempo te kunnen zien, maar ook voor de medailles of meldingen na de work-out. Dat vind ik leuk …
11. Een flesje water en een zoet drankje (Wicky meestal) voor na de finishlijn, en die ik op drink tijdens mijn cooling-down.

Waar kun jij echt niet van zonder, als het op jouw sport aankomt ? Liefs, Vera.

Vorig jaar deed ik voor de eerste keer mee aan de DamTotDam-loop (mocht je geinteresseerd zijn, het verslag daarvan kun je hier teruglezen : Wedstrijdverslag Dam Tot Damloop 2022.), en het stond voor mij als een paal boven water dat ik ook dit jaar weer mee wilde doen. Afgelopen zondag was het dan zover, en vandaag vertel ik je hoe het gegaan is!

De voorbereiding.

Ik begin dit jaar zeer op tijd met mijn voorbereiding, en die loopt ook helemaal volgens plan, en super positief. Totdat … ik op 09 augustus tijdens een lange duurlooptraining ineens volkomen stil sla, en de afstand niet meer haal. De twijfel en de paniek slaan toe. Wat is hier aan de hand ? Het feit dat ik daarna op vakantie naar Bonaire ga (en daar niet train) maakt het er niet eenvoudiger op. De eerste lange duurlooptraining na mijn vakantie haal ik dan weer wel, maar vervolgens kan ik 2 dagen niet meer pijnvrij lopen. En hoewel ik mijn laatste lange duurlooptraining op 10 september geheel pijnvrij, en in een nette tijd (1:51:36) loop, sluit ik mijn voorbereidingsperiode niet super zelfverzekerd af, dat zul je begrijpen.

Een paar dagen voor de wedstrijd worden er door de organisatie een aantal ingrijpende voorzorgsmaatregelen genomen. Dit vanwege de verwachte hoge temperatuur van 25 graden. Zo worden er een extra waterpunt en afkoelingsmogelijkheden ingesteld, zal er geen warming-up zijn, wordt de starttijd verlaat, en wordt er afgezien van tijdsregistratie, wat inhoudt dat het finishen binnen de 2 uur niet meer van toepassing is. Het is vrij heftig allemaal, en ik vraag me af of ik wel moet willen starten, als het risico op een hitteberoerte tijdens het hardlopen zo hoog is …

Raceday.

De dag voor Raceday, en Raceday zelf heb ik nauw contact met mijn schoonmoeder die in Zaandam woont. Zij geeft mij de actuele weerssituaties door, en als zij mij op zondag meldt dat het in haar optiek goed weer om te rennen is, vertrouw ik daar op. Als iemand voorzichtig is, is zij het wel.

Ik ben ruim op tijd in Amsterdam omdat ik mijn startnummer en t-shirt daar nog op moet halen. Maar stiekem vind ik het helemaal niet erg om al vroeg lekker in de wedstrijdvibe te zitten; ik geniet enorm van de bedrijvigheid rondom het Centraal Station en natuurlijk van mijn meet&greet met Mel (van het blog My journey..) en haar lieve moeder. De uren vliegen voorbij, en dan is het tijd om naar het startvak te vertrekken. Om 15.59 uur klinkt het startschot, en begin ik aan de 10 Engelse Mijlen (oftewel : 16,1 kilometers).

De Run.

De Run zelf gaat boven verwachting goed, maar misschien komt dat ook wel omdat ik me ingesteld heb op het slechtste scenario. De temperatuur is prima, echter is de luchtvochtigheid hoog, maar ik heb geen greintje pijn, en geniet van alle toeschouwers en het parcours. De man met de hamer komt voor mij op hetzelfde punt als vorig jaar : zo rond 13 kilometer, net voordat de Zaanse bedrijvigheid begint. Maar ik ploeg door en voor ik het weet is de finish al in zicht en passeer ik de eindstreep met een tijd van 1:45:58; weliswaar 2 minuten en 15 seconden langzamer dan vorig jaar, maar ik ben er dik tevreden mee.

Cooling Down.

Na de finish haal ik mijn tas op, breng ik nog een kort bezoekje aan het bruisende Dam Tot Dam-park, en vertrek ik naar mijn schoonmoeders huis voor een warme douche, en een heerlijke pasta maaltijd. Met mijn buikje vol geniet ik na van deze heerlijke dag, it was DAM good !

Ben jij ook een hardloper ? En doe jij ook wel eens mee aan wedstrijden ? Liefs, Vera

Afgelopen zondag stond ik aan de start van de Liantis Urban Trail Antwerp, een loopevenement waarbij je dwars door historische of bijzondere gebouwen en langs verrassende locaties loopt die op een doordeweekse dag zelden of nooit toegankelijk zijn voor het brede publiek. Een superleuke manier om de stad te leren kennen op een speelse en sportieve manier, en vandaag vertel ik je mijn ervaring.

Ik heb al eerder meegedaan aan Urban Trails (in NL, te weten : Eindhoven, Breda, Den Haag en Rotterdam), en in 2018 ook aan de Antwerp Urban Trail. Dat ik deze stad al eerder ontdekt had was voor mij geen reden om dit jaar niet meer mee te doen; sterker nog, voor mijn gevoel valt er nog zoveel te ontdekken in ’t Stad. Ik schreef me in voor de 12 km (er was ook een verkorte route van 7 km) en verheugde me met name op de passage door het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA) dat in 2011 dicht ging voor een jarenlange verbouwing en pas enkele weken geleden opnieuw zijn deuren heropende. Ik was enorm benieuwd om de kunstschatten te aanschouwen.

Nou, ik kan gelijk met de deur in huis vallen, de doorgang door de KMSKA viel tegen. Het was prachtig om eerst rond het gerestaureerde gebouw te lopen, om dan via de catacomben en de trappen naar de achterste expositiezaal te lopen. Echter had ik me verheugd op het aanschouwen van wat kunst van oude meesters, maar helaas was dat niet het geval. Een reden te meer dus om eens terug te komen !

Hoogtepunt voor mij was het net gerenoveerde Schoon Verdiep van het stadhuis, prachtig !, maar ook de balzaal van Hotel Hilton Antwerp Old Town vond ik indrukwekkend (al had ik die al eens eerder bezocht). Leuk vond ik het ook om FOMU te hebben mogen zien, en een avondje uit naar Cinema Lumière heb ik direct op mijn To-Do Lijst genoteerd.

Verliefd ben ik geworden op de Vlaaikensgang, en graag zou ik eens gaan eten bij ’t Hofke. Maar zo waren er meer straatjes en plaatsjes waar ik langs ben gerend die me in vervoering hebben gebracht. Wat is Antwerpen toch een fraaie stad, en wat zijn er veel verborgen parels !

Na afloop van de Urban Trail kreeg iedereen Aquarius, Protein kwark, Lu suikerwafel en Grany koek uitgereikt. En elke deelnemer kreeg ook een uniek Liantis Urban Trail Antwerp T-shirt, zodat je ook nadien kan tonen dat je erbij was.

Ik heb genoten van deze Urban Trail en kan niet wachten om er gauw weer aan een mee te doen. Voor mij staan Brussel en Gent in Belgie nog op mijn lijstje, en in NL zou ik graag nog mee doen aan de Urban Trails in Utrecht, Amsterdam, Haarlem en Den Bosch. En mocht jij ook van cultuur houden en niet terugdeinsen voor een sportieve uitdaging, dan raad ik je een deelname van harte aan !

Mijn deelname aan de Urban Trail Antwerp kostte EUR 26,-. Dit was inclusief t-shirt, ontbijt, en (bewaakte) garderobe.

Heb jij wel eens mee gedaan aan een Urban Trail ? Zo ja, welke ? Liefs, Vera.

Na het lopen van de 10 Miles Antwerp (klik hier voor een verslag van die run) was ik zo euforisch dat ik direct besloot me in te schrijven voor de race der races : de Dam tot Damloop. Afgelopen zondag was het dan zover, en vandaag vertel ik je hoe het gegaan is!

De voorbereiding.

De voorbereiding begon op vrijdag 01 juli 2022 en eigenlijk was ik op dat moment terug bij af. De conditie die ik had ten tijde van de 10 Miles was weg … gek eigenlijk hoe snel dat gaat. Ik moest dus weer hard aan de bak, en de hoge zomertemperaturen in augustus waardoor ik de geplande trainingskilometers niet haalde, alsmede mijn weekje zomervakantie in Belek waarin ik niet kon (wilde) trainen maakten het er niet eenvoudiger op. Maar ik ging gestaag door, en omdat opgeven niet in mijn woordenboek voorkomt, besloot ik er gewoon voor te gaan. Uiteindelijk heb ik het 1 keer gered tot 16 kilometer te trainen; ik deed er 1:53:44 over (ik ging ervan uit de Dam tot Damloop in 112 minuten (met een tempo van 7 km. per uur) uit te lopen).

Het Parcours.

Raceday.

Mijn startnummer en t-shirt had ik thuis opgestuurd gekregen, dus op de dag van de wedstrijd kon ik rechtstreeks naar het wedstrijdgebied. De tassenafgifte was op het Amsterdam Centraal Station; daar stonden grote vrachtwagens die alle tassen naar Zaandam zouden brengen, waar je ze na de finish op kon pikken. Prima geregeld dus! Wat minder goed geregeld was, was de stortregen die viel, maar daar kon de organisatie niets aan doen natuurlijk.

De start was op de Prins Hendrikkade, en daar werd een enthousiaste warming-up gegeven. Uiteraard in de stromende regen, maar dat deed niets af aan het enthousiasme, er hing een heerlijke sfeer. Om 14:40 uur sharp, mijn starttijd, ging mijn wave van start, en vrij snel na de start liepen we droog. En nee, niet omdat het niet meer regende, maar omdat we de IJtunnel in gingen. Het rennen in de tunnel ging prima, de stijging weer uit de tunnel ook, en vrij snel daarna zag ik al het 2 km-bordje. De kop was eraf.

De rest van de race verliep prima, de regen deerde me niet zoveel meer, al kwam het soms met bakken uit de hemel, en al was er niet veel publiek, het publiek dat er stond bestond uit toppers (chapeau voor die mensen die er stonden, echt hoor, ik weet niet of ik naar buiten was gegaan als ik niet had moeten rennen).

De Finish.

Op kilometer 13 krijg ik een oppepper als Mr C, Little Miss C en mijn schoonmoeder me aan de kant staan aan te moedigen, en dan is het alweer tijd voor de laatste kilometers. En die vallen me zwaar. Vanaf het 14 km-punt begin ik langzaamaan steeds meer in te zakken; ik kom dan juist in de gezelliger contreien met veel publiek (Zuiddijk, en later Burcht) maar ik zit zo in mijn eigen bubbel dat ik het niet echt mee krijg. Maar dan is de Peperstraat eindelijk in zicht, het lukt me nog wat bij te zetten, en eindelijk is daar de finishlijn, en eindig ik, kletsnat door de regen in een tijd van 1:43:43, een ruime 2 minuten sneller dan Antwerpen, dus ik heb een PR gelopen !

Cooling Down.

Na de finish is het nog een behoorlijk eind lopen voor mijn gevoel naar de tassenafgifte en als ik me in de stromende regen sta om te kleden, ben ik er wel klaar mee. Wat een armoe, wat een kou. Maar na een heerlijke douche, een warm bakkie soep, en een zalige pasta maaltijd bij mijn schoonmoeder thuis voel ik me heerlijk rozig en voldaan, en trots op mezelf. Damloop, I had a BLAST !

Ben jij ook een hardloper ? En doe jij ook wel eens mee aan wedstrijden ? Liefs, Vera