Categorie: Boekrecensie

Vandaag een recensie van een boek dat ik in no-time uitgelezen heb, en dat ik zeker nog eens over zal lezen, zo onder de indruk was ik.

Samenvatting

Wat ik ervan vond

’”Je zult nooit je toekomst vinden als je niet in het reine bent gekomen met je verleden’’  of “totdat je je licht laat schijnen op datgene wat je in duisternis hult, zul je door het donker blijven dwalen’’ , het zijn zomaar twee citaten uit het boek. Twee simpele zinnen die bij mij wel binnenkwamen omdat ze beide op mijn leventje van toepassing zijn (geweest).

Met de hoofdpersoon in het boek, Hannah Farr, kon ik me dan ook goed identificeren. Haar zoektocht naar de waarheid, het loslaten van een “wrok van zelfverzonnen waarheid”, en het oprecht vergeven/om vergeving vragen, het is allemaal heel herkenbaar. Gelukkig is een en ander wel verpakt in een chicklit-achtige setting, waardoor er ook ruimte is voor een glimlach, wat romantiek, en ook best wel wat voorspelbaarheid.

“Vergeef me” is een heerlijk boek, een mengeling van romantiek en een zoektocht naar het zelf. Een boek dat tot nadenken zet, maar tegelijkertijd weg leest als een roman. Een absolute aanrader !

• Auteur : Lori Nelson Spielman
• Oorspronkelijke titel : Sweet Forgiveness
• 368 pagina’s
• Boekerij, mei 2016
• ISBN10 : 9022575330
• ISBN13 : 9789022575338

Ik zou het leuk vinden als je mij zou volgen via WordPress of Bloglovin !

Vandaag een recensie van een boek dat ik uitkoos vanwege de paradijselijke foto op de kaft : oh, wat zou ik graag een duik in dat heldere water willen nemen.

Elif is eenendertig jaar en net verlaten door haar grote liefde Daan. Om de verwerking draaglijker te maken vertrekt ze naar Thailand. Niemand weet waar ze is en niemand weet wat ze doet.
Ze is down, emotioneel, labiel, en komt rokend de dag door. Tot ze op een bergtop wordt aangesproken door een jonge Amerikaan. Hij intrigeert haar, geeft haar complimenten en laat haar het land zien.
Maar dat niet alleen. Als half-Portugese, talig ingestelde, slimme vrouw is zij perfect voor een klus die James van haar verlangt. Elif moet onder strikte geheimhouding doen wat James haar zegt. Met enige argwaan doet ze wat haar opgedragen wordt.
Met verbijsterende en mysterieuze gevolgen van dien.

Naast de voorkant sprak hetgeen er op de achterkant van het boek geschreven stond, me ook enorm aan : “Drijfhout is een verpletterende en verslavende roman die door de vaart van een thriller, de tragikomische toon en de thema’s van een psychologische roman volstrekt origineel is“.

Het boek bestaat uit twee delen : DAARBUITEN en HIERBINNEN. In het eerste deel van het boek maakt Elif, na een pijnlijke relatiebreuk, een reis naar Thailand waar ze James ontmoet. James, die wel een geheim agent lijkt, heeft Elif nodig voor een klus.  Het enige dat Elif weet is dat ze op zoek moet naar een oudere man met de naam Singh. Al gauw blijkt dat James op de meest onverwachte plekken boodschappen achterlaat, dus Elif wordt goed in de gaten gehouden tijdens haar missie.

In het tweede deel laten Elifs moeder en haar ex-vriend haar opnemen in een psychiatrische instelling. Hier geven nieuwe inzichten haar een andere kijk op het verleden. Wat is er echt gebeurd in India ?

Mijn mening over dit boek

Drijfhout is in een vlotte stijl geschreven en dat zorgde ervoor dat ik door bleef lezen en toch wel benieuwd was of Elifs avontuur in India nou ontsproten was uit haar psychose, of niet. Origineel kon ik dit gegeven echter niet vinden; ik heb meer dan eens boeken met zulke plots gelezen, dus ik was daar eigenlijk behoorlijk in teleurgesteld. Ik heb me serieus op een gegeven moment afgevraagd of ik dit boek niet al eerder gelezen had, zo bekend kwamen sommige wendingen me voor. Ik vind dit boek dan ook geen aanrader.

• Auteur : Ianthe Sahadat
• 319 pagina’s
• Prometheus, juni 2016
• ISBN : 9789044630305

Vandaag een recensie van een literaire thriller waar ik na het zien van zoveel reclame en lofzang in de media enorm nieuwsgierig naar was : “Huidpijn” van Saskia Noort.

‘Huidpijn’ is het meest rauwe, pijnlijke en schurende boek van Saskia Noort tot nu toe, een boek dat je niet zomaar weglegt en dat nog dagen nadreunt. Saskia Noort weet opnieuw als geen ander een hedendaags tijdbeeld te vangen, met treffende beschrijvingen van onder andere het BN’erschap, het hebben van een kinderwens en het leven in de schaduw van een verslaafde. Ieder mens heeft een duistere kant. Zo ook Anne, Nederlands populairste televisiepresentatrice en journaliste. Als ze haar grote liefde en daarmee haar droom dreigt te verliezen, en het verdriet hierover breed wordt uitgemeten in de pers, moet ze alles op alles zetten om niet ook nog door haar vrienden, familie en eigen verstand in de steek gelaten te worden.

De eerste pak ‘m beet 100 bladzijden nam het verhaal mij in z’n greep; het oneindige verdriet van Anne om het verlies van haar grote liefde Sam is heel geloofwaardig beschreven en raakte me diep. De schrijfstijl was vlot en dat zorgde ervoor dat ik door wilde blijven lezen.

Helaas begon vrij snel daarna het boek me tegen te vallen, tegen te staan zelfs. Het verhaal werd langdradig, er gebeurde, behalve de verdwijning van Sam, eigenlijk weinig, en voor Anne kon ik op een gegeven moment ook geen sympathie meer opbrengen.

De plot is onverwacht, maar geen enorme schok, en ik kan je zeggen dat ik echt spannender en sterkere thrillers gelezen heb.  Het beloofde nog dagen nadreunen is ook meegevallen. Voor mij is Huidpijn meer een roman met wat “spannende” momenten dan een thriller.

Conclusie : Huidpijn is een lekker leesbaar boek maar als je op zoek bent naar een thriller die je op het puntje van je stoel laat zitten, dan zou ik je toch een ander boek aanraden.  Bij mij heeft Huidpijn mijn verwachtingen helaas niet waargemaakt. Leuk om gelezen te hebben, maar hij komt niet in mijn top-10 van beste boeken ooit.

• Auteur : Saskia Noort
• 288 pagina’s
• Ambo Anthos, juli 2016
• ISBN10 : 9026331398
• ISBN13 : 9789026331398

Vandaag een recensie van een thriller welke volgens de uitgever uitermate geschikt zou zijn voor de fans van onder andere Nicci French.

‘Een andere waarheid’ van Lucie Whitehouse is een thriller voor de fans van Nicci French, Camilla Läckberg en Clare Mackintosh’’Mea culpa’. Hannah wil onder geen beding worden als haar moeder: een verbitterde, gescheiden vrouw. Maar als ze Mark ontmoet en een hartstochtelijke relatie met hem begint, zet ze alle bezwaren tegen een huwelijk opzij en trouwt met hem. Wanneer Mark op een dag niet thuiskomt van een zakenreis naar de VS, beginnen Hannahs angsten en twijfels te groeien. Waarom zeggen zijn collega’s dat hij in Parijs was voor zijn werk? Waarom is er geen registratie van hem in het hotel waar hij zei te verblijven? En wie is de mysterieuze vrouw die hem al wekenlang blijkt te bellen? Hannah duikt dieper in het leven van haar man en ze wat ze ontdekt trekt alles in twijfel wat ze over hem dacht te weten. Is het dubbelleven dat hij leidt zijn manier om haar te beschermen, of is de waarheid nog duisterder dan ze kan vermoeden? 

In “Een andere waarheid” vertelt Hannah haar verhaal vanaf de eerste ontmoeting met Mark. Het boek is goed opgebouwd, leest gemakkelijk weg, en zit vol wendingen. Hoewel sommige dingen best een beetje voorspelbaar waren, wilde ik toch verder lezen om achter de ontknoping te komen. En hoewel die ontknoping mij niet verraste, vond ik het al-met-al een vermakelijk boek.

“Een andere waarheid” is in mijn optiek geen boek van wereldklasse, maar prima voor tussendoor.

• Auteur : Lucie Whitehouse
• 352 pagina’s
• De Fontein Romans en Spanning, mei 2016
• ISBN10 9032513168
• ISBN13 9789032513160

Vandaag een recensie van een lekker onvoorspelbaar en achteraf gezien toch wel voorspelbaar boek, dat ik in een mum van tijd uitgelezen heb.

Alma Meester en haar man Linc vormen zo op het eerste gezicht een gelukkig gezin met hun kinderen Iris en Sander. Maar dan verdwijnen de elfjarige Sander en zijn vriendje tijdens een vakantiekamp. Het lichaam van het vriendje wordt gevonden, Sander is spoorloos verdwenen. Vijf jaar later meldt Sander zich bij een politiebureau in Duitsland. Dolgelukkig sluiten Alma en Linc hun zoon weer in de armen, maar de hereniging verloopt allerminst vlekkeloos. De twijfel slaat toe: is Sander wel wie hij zegt te zijn? In een poging de waarheid te achterhalen moet het gezin voor eens en voor altijd uitzoeken wat er tijdens het kamp precies is gebeurd.

Vanaf het begin nam het verhaal mij in z’n greep; ik was erg benieuwd naar wat er precies gebeurd was toen Sander verdween, en welke geheimen er nog niet aan de oppervlakte waren gekomen.

Het verhaal is spannend, leest heel vlot, en zit vol onverwachte wendingen. Hoewel er af en toe ook best ongeloofwaardige elementen in zaten, en sommige dingen een beetje vergezocht waren, wilde ik alleen maar verder lezen om te snappen hoe de vork nu precies aan de steel zat. Telkens las ik weer een hoofdstuk extra en werd ik in beslag genomen door de mooi uitgewerkte personages, die elk hun gevoelens, twijfels en angsten blootgaven.

Anders is een lekker leesbaar boek met een verrassend einde. De allerlaatste zin van het boek is geweldig, en smaakt wat mij betreft naar meer.

• Auteur : Anita Terpstra
• 304 pagina’s
• Cargo, mei 2014
• ISBN10 9023488539
• ISBN13 9789023488538

Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn? Het is het begin van Emmas zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hoe ze ooit de paaz weer verlaat.

In paaz is een ik-verteller aan het woord die opgenomen is op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis (paaz). Het boek is luchtig geschreven en leest gemakkelijk weg maar zo ongeveer tot de helft heb ik het echt met plezier gelezen. Daarna kwam ik er niet meer lekker doorheen. Ik merkte aan mezelf dat ik geen enkele feeling kreeg met de hoofdpersoon; ik leefde niet mee met haar. Ook merkte ik dat ik soms echt mijn concentratie kwijt raakte.
Was het de laconieke humor die me niet aansprak waardoor ik het boek ook zo-zo vind ? Kwam het door de nuchtere blik die Emma werpt op haar proces waardoor ik afstand bleef voelen ? Of is het allemaal wat moeilijk te volgen omdat het boek geschreven is door iemand die door haar ziekte (depressie/burn-out) zelf wat chaotisch is ? Ik weet het niet, maar ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik íets miste.. Het vervolg UP laat ik dan ook aan me voorbij gaan.

• 368 pagina’s
• The House of Books, december 2014
• ISBN109044347527
• ISBN139789044347524

 

 

 

Annie Colwater heeft zojuist afscheid genomen van haar enige dochter die naar het buitenland vertrekt. Nog diezelfde dag vertelt haar man Blake, met wie ze meer dan twintig jaar is getrouwd, dat hij verliefd is geworden op een jongere vrouw en wil scheiden. Wat moet Annie nu met haar geruïneerde leven ?
Eenzaam en bang vertrekt ze naar Mystic, het kleine stadje in Washington, waar ze is opgegroeid. Daar ontmoet ze Nick Delacroix, haar jeugdliefde. Nick was getrouwd met Annies vroegere schoolvriendin, maar is sinds kort weduwnaar. Hij heeft ook een dochtertje, de zesjarige Izzy, die sinds de dood van haar moeder weigert te praten.
Nick heeft nog te veel verdriet om zich om zijn kind te bekommeren en zoekt troost in de drank. Annie kan dit niet aanzien en probeert Izzy te helpen. Langzaamaan vecht ook Nick zich uit zijn depressie en wordt verliefd op Annie.
Juist wanneer het geluk hen weer lijkt toe te lachen komt Blake naar Mystic. Hij wil dat Annie terugkomt naar huis. Dan ontdekt Annie dat ze zwanger is. 

Hoewel het boek op sommige punten erg voorspelbaar was heeft het mij toch enorm geraakt. Ik kon mij erg herkennen in de beschreven emoties en het boek heeft mij meermaals tot tranen geroerd. De schrijfstijl is erg toegankelijk en het boek leest lekker weg.

Een aanrader als je houdt van een toegankelijk boek dat gaat over relaties en persoonlijke groei. 

Het meer van herinnering
Oorspronkelijke titel: On Mystic Lake (vertaling door Ellen Segeren)
Kristin Hannah
Aantal pagina’s: 317
ISBN 9789044349375
The House of Books, mei 2001

 

Op een dag besluit mode-expert Annie Curtis te gaan scheiden van haar ontrouwe huisman/echtgenoot, wannabe-rockstar Mark. Het verloopt allemaal heel beschaafd tot Mark de voogdij opeist over Fluffy, hun onooglijke bastaardhond. Annie is woedend. Mark mag haar studio in Islington hebben, haar Audi, en haar originele, gesigneerde Banksy, maar niet haar geliefde hondje. De dure handschoenen gaan uit en Annie en Mark vliegen elkaar bij de rechtbank in de haren over een hond die hen ooit samenbracht. Maar van wie is Fluffy nou eigenlijk? Hoe is Annie aan hem gekomen? En wat is belangrijker voor haar: haar hond of haar huwelijk?

Als je denkt dat dit boek alleen maar over Fluffy gaat, dan kom je bedrogen uit. Ik kan me voorstellen hoor, dat iemand die indruk heeft. Op de voorkant van het boek prijkt immers een foto van Fluffy, en op de achterflap staat specifiek vermeld dat hondenliefhebbers dit boek zeker moeten lezen.

Ik zal je eerlijk zeggen, ik vond het hondengehalte in dit boek behoorlijk tegenvallen (en dat zeg ik als niet-hondenliefhebber). Het is in mijn optiek meer een chicklit dat het verhaal vertelt over hoe Annie de scheiding met Mark doorstaat. Uiteraard zijn er Fluffy-momenten, maar het is geen boek dat louter en alleen over een hond gaat. Ik kan ‘m dan ook zeker aanraden voor niet-hondenliefhebbers. Het is een heerlijk luchtig boek met een lach en een traan dat ik in één ruk uitlas.

Een aanrader als je houdt van leuke, ongecompliceerde chicklit !

Wie krijgt Fluffy?
Oorspronkelijke titel: Who gets Fluffy? (vertaling door Karina Zegers de Beijl)
Judith Summers
Aantal pagina’s: 382
ISBN 9789044336757
The House of Books, Vianen/Antwerpen (2009)