Vandaag had ik een moment dat ik behoefte had om deze tekst opnieuw te lezen. Hij circuleert online en wordt vaak toegeschreven aan Anthony Hopkins, al is het niet zeker of hij ‘m ook daadwerkelijk geschreven heeft. Het is een krachtige boodschap over zelfliefde en het accepteren dat je niet in ieders leven past. De boodschap raakt me elke keer weer, en daarom deel ik hem graag met je.

“Laat de mensen gaan die niet klaar zijn om van je te houden. Dat is een van de moeilijkste dingen die je in je leven zult moeten doen, en misschien ook wel een van de belangrijkste.

Stop met moeilijke gesprekken met mensen die niet willen veranderen. Je instinct zal vaak zijn om alsnog waardering of verbinding te proberen te krijgen, maar dat kan veel van je tijd, energie en mentale rust kosten.

Zodra je begint te kiezen voor wat jou goed doet — plezier, interesse en wederkerigheid — zal niet iedereen daarin meegaan. Dat betekent niet dat jij moet veranderen wie je bent, maar dat sommige mensen simpelweg niet met je mee bewegen.

Als je wordt uitgesloten, genegeerd of niet gezien, doe je jezelf geen goed door steeds opnieuw je energie daarin te blijven steken. De waarheid is dat je niet voor iedereen bent. En juist daardoor wordt het extra waardevol wanneer je mensen vindt bij wie er wél echte verbinding is.

Soms merk je dat een relatie stilvalt zodra jij stopt met trekken. Dat zegt niet dat jij iets hebt verpest, maar dat de verbinding waarschijnlijk niet wederzijds was.

Je verdient meer dan eenzijdige aandacht. Je tijd en energie zijn waardevol en begrensd.

Wanneer je dat begint te begrijpen, wordt ook duidelijk waarom bepaalde relaties zo vermoeiend kunnen voelen. En waarom het zo belangrijk is om bewuster te kiezen waar je die energie aan geeft.

Het is niet jouw verantwoordelijkheid om anderen te veranderen of te redden. Wel om goed te zorgen voor jezelf en ruimte te maken voor relaties die je voeden in plaats van uitputten.”

Elke keer als ik deze tekst lees, zet hij me even stil. Omdat het oh zo waar is. En ik het tegelijkertijd echt moeilijk vind om het echt te accepteren.

Ik weet het : liefde, aandacht en verbinding kun je niet afdwingen. En als iemand je niet kan of wil geven wat jij nodig hebt, dan doet dat pijn, maar dan houdt het ergens ook op. Hoe jammer dat ook is. Toch merk ik dat ik daar niet altijd gemakkelijk mee omga. En op zulke momenten grijp ik terug naar deze tekst. Want hij helpt me om bewuster te kijken naar waar ik mijn tijd en energie in stop. En dan herinner ik mezelf eraan dat loslaten niet alleen iets kost, maar ook iets oplevert, namelijk ruimte. Ruimte voor mensen bij wie het wél wederzijds voelt. Voor verbinding die lichter, eerlijker en rustiger is. En als ik eerlijk ben, zijn dat de enige verbindingen die ik echt in mijn leven wil. Maar toch.

Wie of wat in jouw leven verdient op dit moment eigenlijk jouw tijd en energie, en wie niet meer?

Lieve groet, Vera.