Dit jaar begon mijn Dam tot Damloop-avontuur op 18 april 2026, die dag zat ik om 08:45 uur al klaar. Vastbesloten om dit keer, in tegenstelling tot vorig jaar, wél direct een startbewijs te bemachtigen. En dat lukte ! En daarmee was mijn Dam tot Damloop 2026-avontuur officieel begonnen. In deze blog neem ik je mee van die eerste wachtrij tot de finish maanden later in Zaandam !

De Warming Up.

Mijn basisconditie is over het algemeen gewoon goed te noemen, maar voor die 10 Engelse Miles (16,1 km) die de Dam tot Damloop lang is, moet ik serieus trainen. En ik kan niet wachten om mijn standaard rondje die een ruime 10 km bedraagt uit te gaan bouwen.

In de maand mei loop ik een enkelblessure op en voel ik een enorme terughoudendheid bij mezelf om het lopen door te zetten. Ik houd het daarom bewust lang rustig voor wat betreft de duur van mijn loopjes. Het is pas begin juni als ik weer voor het eerst 10 km durf te gaan rennen.

De Zomer is heet, de temperaturen zijn hoog, en dat maakt het trainen niet altijd even makkelijk. Ik ben nou eenmaal geen “mooi weer”-loper, en ben altijd beducht op een hitteberoerte of iets dergelijks. Maar ja, die Dam tot Damloop laat zich natuurlijk niet vanzelf lopen, dus ik zal toch echt moeten trainen.

Race Day !

En dan is het zover: 20 september 2026, Race Day ! Óp naar Amsterdam. Omdat ik ter plekke nog mijn startbewijs moet ophalen én vooral lekker van de sfeer wil genieten, gaan we ruim op tijd op pad om files en stress voor te zijn. En met “we” bedoel ik MrC en Little MissC, want zij zullen mij zoals ieder jaar aanmoedigen.

Het ophalen van het startnummer gaat vlot, het weer is aangenaam (18 graden, zonnig, met een windje) en stipt op tijd mag ik van start. Vanaf de eerste stap gaat het lekker, en zit ik prima in mijn flow. Het parcours is vanwege de jubileumeditie (het is de 40ste keer dit jaar) extra feestelijk, met veel gekleurde lopers en muziekpodia en er staan heel veel toeschouwers langs de kant. Rond het 14 km-punt tref ik MrC, Little MissC en mijn lieve schoonmoeder, die me met hun high fives wat extra power geven. En die kan ik gebruiken, want de laatste 3 kilometers loop ik wat stroever vanwege een zeurende pijn in mijn rechter heup. Onder het mom van “pain will pass, pride will last” ploeg ik verder, vastberaden om die finish te halen.

En dan is de eindstreep in zicht, en blijk ik uiteindelijk in een meer dan nette tijd gefinisht ! Inderdaad langzamer dan vorig jaar, maar nog steeds minuten sneller dan mijn finishtijd van 2024 (en de edities daarvoor). En hoewel een snelle tijd niet de insteek was, is dit stiekem toch wel heel erg leuk !

Cooling Down.

Na de finish breng ik nog wat tijd door in het Dam tot Dampark, haal ik een lekker drankje bij de McDonalds en dan ga ik naar mijn schoonmoeder voor een verfrissende douche en een heerlijke pastamaaltijd. De perfecte after care na weer een heerlijke Dam tot Damloop.

Lieve groet, Vera