Vandaag op de blog: het prachtige gedicht van Marianne Williamson. Vaak wordt het ten onrechte toegeschreven aan Nelson Mandela – hij citeerde het ooit, maar de woorden zijn écht van Williamson.

Onze grootste angst.

Onze grootste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.

Het is ons licht, niet onze duisternis,
dat ons het meest beangstigt.

We vragen ons af : wie ben ik om briljant, prachtig, talentvol en geweldig te zijn ?
Maar wie ben jij om dat niet te zijn ?

Jij bent een kind van God.
Jezelf klein maken dient de wereld niet.
Er is niets verlichts aan jezelf klein te houden
zodat andere mensen zich niet onzeker voelen bij jou.

We zijn allemaal bedoeld om te stralen,
zoals kinderen dat doen.

We zijn geboren om de glorie van God die in ons is,
te openbaren.
Die is niet slechts in enkelen van ons;
die is in ieder van ons.

En als we ons eigen licht laten schijnen,
geven we onbewust anderen toestemming
om hetzelfde te doen.

Als we bevrijd zijn van onze eigen angst,
bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.

-Marianne Williamson, uit ‘A Return to Love’ (1992)

Voor mij is dit gedicht een herinnering dat het nooit te laat is om je licht te laten zien.
Zelfcompassie is niet alleen zachtheid; het is ook moed: de moed om jezelf te erkennen, helemaal zoals je bent. Niet meer denken: “ach, wie zit er op mij te wachten?” Maar ruimte maken om te stralen zoals je bedoeld bent.

Dat gun ik iedereen … ook mezelf! Niet meer kleiner maken, maar rustig gaan staan in wie je bent.

Lieve groet, Vera.