Met mijn 48 jaren voel ik me in de bloei van mijn leven, en het duurt natuurlijk nog heel erg lang voordat ik oud-oud ben, maar toch ben ik best al een beetje bewust bezig met gezond oud worden. En met “gezond oud worden” bedoel ik niet alleen fysiek gezond, maar ook mentaal gezond, en zeker ook qua levensinstelling. Ik hoop later een wijs, oud vrouwtje te zijn, die verre van verbitterd is, en een grote schare aan mensen en kinderen om zich heen heeft. Dat is mijn ultieme doel.

Behalve gezond leven en regelmatig breinsporten, lees ik ook veel, en onlangs las ik het boek Gelukkig Ouder Worden van Anselm Grün (1945), een Duitse pater, geestelijk begeleider, cursusleider, bedrijfeconoom en schrijver van spirituele boeken. En dat boek heeft grote indruk op me gemaakt. Vandaar dat ik er graag een blogpost aan wijd.

Het boek handelt over de 3 uitdagingen van het ouder worden, te weten : Aanvaarden, Loslaten, en je Verzoenen. En deze drie uitdagingen bieden nieuwe kansen en geven meer diepte aan het leven. Als je bewust met het ouder worden omgaat, kan deze levensfase een spirituele tijd van groei en rijpheid zijn. Grüns kerngedachte is dat wie leert zijn grenzen te respecteren, ook nieuwe deugden zal ontdekken, zoals dankbaarheid, zachtmoedigheid en aanvaarding. Deugden die ik graag nu al praktiseer.

Het boek staat vol met prachtige inzichten, maar hieronder belicht ik graag die zinnen die het meest indruk hebben gemaakt op mij :

“… Ik heb oudere mannen gekend die onder dienst waren tijdens de oorlog en die zich pas op latere leeftijd bewust werden van wat ze indertijd aan onheil hadden aangericht. Ze neigden ertoe om zichzelf aan te klagen en te veroordelen. Hier is de boodschap van de vergeving heilzaam. Als God ons heeft vergeven -en daarop mogen we vertrouwen- dan moeten en mogen ook wij onszelf vergeven. We moeten ophouden om altijd maar bezig te zijn met wat we verkeerd hebben gedaan. We moeten ons leven -met alles wat er was- overgeven aan de barmhartige liefde van God en erop vertrouwen dat het door God aanvaard is. In de hoop op Gods barmhartigheid moeten ook wij met onszelf barmhartig omgaan en onszelf alles vergeven wat we onszelf tot nu toe hebben verweten”.

Ik vind de bovenstaande passage zo ontzettend mooi; het ontroert me.

De onderstaande passages geven weer hoe ik in het leven wil staan. Niet alleen als ik ouder ben, maar ook nu :

“Zachtmoedige ouderen stimuleren anderen, die graag met hen in gesprek komen. Harde en onbarmhartige ouderen daarentegen, die altijd maar commentaar hebben op alle mensen en een hard oordeel over hen vellen, stoten af. De zachtmoedige velt geen oordeel. Hij accepteert de ander zoals hij is -omdat hij zelf alles wat hij in zijn leven en in zichzelf heeft ervaren, heeft geaccepteerd en in zich bijeengebracht heeft”.

“Als oude mensen zonder bitterheid en verwijten anderen over hun verleden vertellen, heeft dat al een reinigend en helend effect. Dan komt wat hun is aangedaan in hun eigen levensgeschiedenis tot rust.”

“Om de stilte op een goede manier te kunnen beleven is er de kracht van de herinnering nodig. Herinnering betekent hier niet dat ik alleen nog maar in het verleden leef, maar dat ik dat wat mijn leven heeft uitgemaakt, nu, op dit moment paraat heb. Hoe ouder we worden, des te meer herinneren we ons, en vroeger of later merken we dat het meeste, zo niet alles van wat we hebben, herinnering is”.

Ik weet zeker dat ik dit boek vaker ga lezen. Als is het maar om bij momenten stil te staan bij de zin van het volle leven. Want dat het leven voorbij vliegt is zeker.

Sta jij stil bij de zin van het volle leven ? Liefs, Vera.