Ik mag van geluk spreken : ik heb geen toxic relaties met mensen. Maar met sommige dingen heb ik er zeker wel één. Van die relaties die ik niet echt kan loslaten, maar die me soms wél volledig gek maken. Tijd om er een paar onder de loep te nemen.

Alcohol.
Alcohol en ik… tja, het is altijd een beetje ingewikkeld. De kater, de nadorst, het stemmetje dat elke keer zegt: “Volgende keer echt alcoholvrij.” En toch kan ik er niets aan doen: een goed glas wijn of een lekkere borrel maakt me gewoon oprecht gelukkig. 

Hardlopen.
Of ik nou 3 km of een lange duurloop van 2 uur op het programma heb staan, zin heb ik eigenlijk nooit. Maar zodra ik eenmaal bezig ben, weet ik weer waarom hardlopen zo fijn is. Het geeft me dat tevreden gevoel achteraf waar ik telkens weer voor terugkom.

Zwemmen.
Zwemmen klinkt altijd leuker dan het is. Die haren overal, de witte lichamen, bibberend aan de rand van het bad, en het eindeloze getreuzel van sommigen bij het banen zwemmen… Het kan me soms helemaal gek maken. Maar zodra ik klaar ben, voel ik die heerlijke rust, mijn soepele lichaam, en weet ik weer waarom ik het toch wekelijks blijf doen.

Shoarma.
Shoarma staat altijd klaar op mijn slechtste momenten. Midden in de nacht, na een stapavond, is hij warm, vet en troostrijk. Natuurlijk, de volgende dag heb ik standaard last van mijn darmen, maar soms is het me gewoon echt waard.

McDonald’s.
McDonald’s is snel, makkelijk en soms precies wat ik nodig heb. Maar eerlijk ? Duizenden calorieën verder en nog geen uur later heb ik alweer honger, en voel ik me een beetje meh. Toch móét ik een keer in de zoveel tijd langs die gouden M.

De ochtend.
Ah, de ochtend… soms heerlijk, soms een ramp. Als ik er eenmaal uit ben na een vreselijk vroege start – 6 uur opstaan, veel eerder dan normaal – en het me lukt om de ochtend te “nailen”, voel ik me oh zo blij en energiek. Alles lijkt ineens te lukken. Maar die wekker… zo vroeg, echt, waarom toch? Toch geeft zo’n start me achteraf altijd een klein gevoel van trots.

Mijn gsm.
Mijn telefoon en ik… we zijn onafscheidelijk. Hij geeft me alles: contact, entertainment, informatie. Maar soms haat ik hem ook: de meldingen, het eindeloze scrollen, het tijdverlies. Toch leg ik hem bijna nooit weg, want eerlijk… ik zou niet weten hoe ik zonder hem moet.

Dit zijn mijn haat-liefde relaties. Stuk voor stuk lastig, maar ook stuk voor stuk onmisbaar. Misschien is dat precies wat ze zo interessant maakt. Welke haat-liefde relaties heb jij ?

Lieve groet, Vera.